فریاد بی صدا

ای خدا این وصل را هجران مکن

سر خوشان عشق را نالان مکن

کعبه اقبال این درگه است

کعبه امید را ویران مکن

بر درختی که آشیان مرغ توست

بال مشکن مرغ را پران مکن

چند وقتی بود در بخش مراقبت های ویژه یک بیمارستان معروف ، بیماران یک تخت
بخصوص در حدود ساعت ۱۱ صبح روزهای یکشنبه جان می سپردند و این موضوع ربطی به
نوع بیماری و شدت وضعف مرض آنان نداشت.

این مسئله باعث شگفتی پزشکان آن بخش شده بود به طوری که بعضی آن را با مسائل
ماورای طبیعی و بعضی دیگر با خرافات و ارواح و اجنه و موارد دیگر در ارتباط می
دانستند.کسی قادر به حل این مسئله نبود که چرا بیمار آن تخت درست در ساعت ۱۱
صبح روزهای یکشنبه می میرد.به همین دلیل گروهی از پزشکان متخصص بین المللی برای
بررسی موضوع تشکیل جلسه دادند و پس از ساعت ها بحث و تبادل نظر بالاخره تصمیم
بر این شد که در اولین یکشنبه ماه ، چند دقیقه قبل از ساعت ۱۱ در محل مذکور
برای مشاهده این پدیده عجیب و غریب حاضر شوند.

در محل و ساعت موعود ، بعضی صلیب کوچکی در دست گرفته و در حال دعا بودند، بعضی
دوربین فیلمبرداری با خود آورده و ...

دو دقیقه به ساعت ۱۱ مانده بود که « پوکی جانسون ‌» نظافتچی پاره وقت روزهای
یکشنبه وارد اتاق شد. دوشاخه برق دستگاه حفظ حیات ( Life support system ) را
از پریز برق درآورد و دوشاخه جاروبرقی خود را به پریز زد و مشغول کار شد

A Japanese doctor said, "Medicine in my country is so advanced that we can take a kidney out of one man, put it in another, and have him looking for work in six weeks."
 
A German doctor said, "That's nothing, we can take a lung out of one person, put it in another, and have him looking for work in four weeks."
 
A British doctor said, "In my country, medicine is so advanced that we can take half of a heart out of one person, put it in another, and have them both looking for work in two weeks."
 
A Texas doctor, not to be outdone said, "You guys are way behind. We took a man with no brains out of Texas , put him in the White House and now half the country is looking for work."

در اولين جلسه دانشگاه استاد ما خودش را معرفی نمود و از ما خواست كه كسی

را بيابيم كه تا به حال با او آشنا نشده ايم، برای نگاه كردن به اطراف

ايستادم، در آن هنگام دستی به آرامی شانه‌ام را لمس نمود، برگشتم و خانم

مسن كوچكی را ديدم كه با خوشرويی و لبخندی كه وجود بی‌عيب او را نمايش

می‌داد، به من نگاه می‌كرد.

او گفت: "سلام عزيزم، نام من رز است، هشتاد و هفت سال دارم، آيا می‌توانم

تو را در آغوش بگيرم؟"

پاسخ دادم: "البته كه می‌توانيد"، و او مرا در آغوش خود فشرد.

پرسيدم: "چطور شما در چنين سن جوانی به دانشگاه آمده ايد؟"

به شوخی پاسخ داد: "من اينجا هستم تا يك شوهر پولدار پيدا كنم، ازدواج

كرده يك جفت بچه بياورم، سپس بازنشسته شده و مسافرت نمايم."

پرسيدم: "نه، جداً چه چيزی باعث شده؟" كنجكاو بودم كه بفهمم چه انگيزه‌ای

باعث شده او اين مبارزه را انتخاب نمايد.

به من گفت: "هميشه رويای داشتن تحصيلات دانشگاهی را داشتم و حالا، يكی دارم."

پس از كلاس به اتفاق تا ساختمان اتحاديه دانشجويی قدم زديم و در يك كافه

گلاسه سهيم شديم،‌ ما به طور اتفاقی دوست شده بوديم، ‌برای سه ماه ما هر

روز با هم كلاس را ترك می‌كرديم، او در طول يكسال شهره كالج شد و به

راحتی هر كجا كه می‌رفت، دوست پيدا می‌كرد، او عاشق اين بود كه به اين

لباس درآيد و از توجهاتی كه ساير دانشجويان به او می‌نمودند، لذت می‌برد،

او اينگونه زندگی می‌كرد، در پايان آن ترم ما از رز دعوت كرديم تا در

ميهمانی ما سخنرانی نمايد، من هرگز چيزی را كه او به ما گفت، فراموش

نخواهم كرد، وقتی او را معرفی كردند، در حالی كه داشت خود را برای

سخنرانی از پيش مهيا شده‌اش، آماده می‌كرد، به سوی جايگاه رفت، تعدادی از

برگه‌های متون سخنرانی‌اش بروی زمين افتادند، آزرده و كمی دست پاچه به

سوی ميكروفون برگشته و به سادگی گفت: "عذر می‌خواهم، من بسيار وحشتزده

شده‌ام بنابراين سخنرانی خود را ايراد نخواهم كرد، اما به من اجازه دهيد

كه تنها چيزی را كه می‌دانم، به شما بگويم"، او گلويش را صاف نموده و‌

آغاز كرد: "ما بازی را متوقف نمی‌كنيم چون كه پير شده‌ايم، ما پير

می‌شويم زیرا كه از بازی دست می‌كشيم، تنها يك راه برای جوان ماندن، شاد

بودن و دست يابی به موفقيت وجود دارد، شما بايد بخنديد و هر روز رضايت

پيدا كنيد."

"ما عادت كرديم كه رويايی داشته باشيم، وقتی روياهايمان را از دست

می‌دهيم، می‌ميريم، انسانهای زيادی در اطرافمان پرسه می‌زنند كه مرده اند

و حتی خود نمی‌دانند، تفاوت بسيار بزرگی بين پير شدن و رشد كردن وجود

دارد، اگر من كه هشتاد و هفت ساله هستم برای مدت يكسال در تخت خواب و

بدون هيچ كار ثمربخشی بمانم، هشتاد و هشت ساله خواهم شد، هركسی می‌تواند

پير شود، آن نياز به هيچ استعداد خدادادی يا توانايی ندارد، رشد كردن

هميشه با يافتن فرصت ها برای تغيير همراه است."

"متأسف نباشيد، يك فرد سالخورده معمولاً برای كارهايی كه انجام داده تأسف

نمی‌خورد، كه برای كارهايی كه انجام نداده است"، او به سخنرانی اش با

ایراد «سرود شجاعان»پايان بخشيد و از فرد فرد ما دعوت كرد كه سرودها را

خوانده و آنها را در زندگی خود پياده نمایيم.

در انتهای سال، رز دانشگاهی را كه سالها قبل آغاز كرده بود، به اتمام

رساند، يك هفته پس از فارغ التحصيلی رز با آرامش در خواب فوت كرد، بيش از

دو هزار دانشجو در مراسم خاكسپاری او شركت كردند، به احترام خانمی

شگفت‌انگيز كه با عمل خود برای ديگران سرمشقی شد كه هيچ وقت برای تحقق

همه آن چيزهايی كه می‌توانید باشید، دير نيست.

نه تو می مانی ، نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی .....
به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی آن
لحظه ها در گذر است، آنچنانی که فقط خاطره ها خواهند ماند
لحظه ها عریانند
به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز...

 تو را به من چه نیاز است همه بهار من

روم ز اینجا روم ز آنجا نام تو هر جا درون قلب من

خواهم کنمت فراموش ای نگار من

شاید که شوم خاموش ای نگار من

گویند یوسف گمگشته باز آید به کنعان

یوسف من تو که پیدایی و پنهانی چه آید بر سر من

سلام دوستان عزیزم این اولین شعری است که من خودم گفتم دلم می خواد نظرتون را درموردش یدید می دونم قوانین شاعری را رعایت نکردم اما این چیزی است که از قلب من برخواسته و با اشکهایم خیس شده

                                         با توهستم ای که بار ها به من گفته ای دوستت دارم

اما با سکوتت ُ با نگاهت قلب مرا رنجیده ای من که تو را بیشتر از جانم دوستت دارم اما نمی دانم نمی دانم

چرا چرا چرا خدایا چرا عشق ها باید یکطرفه باشند . چرا باید مثل شمع آب شوم ُ چرا باید چون نگین در دریا غرق شوم و تو ای زیبای من مرا نبینی ُ خدایا به من بگو چرا من با تمام وجود عشق او را فریاد می زنم اما او مرا حتی مقابلش نمی بیند........

کاش می شد با تو بودن را نوشت    تا که زیبا را کشم برهرچه زشت

 کاش می شد روی این رنگین کمان    می نوشتم تا ابد با من بمان

اگرعشق نبود به کدامين بهانه می گريستيم ومی خنديديم

  کدام لحظه ناياب را انديشه می کرديم وچگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آورديم

آری بی گمان پيش ازاينها مرده بوديم اگرعشق نبود

آرامش 

پادشاهی جایزه بزرگی برای هنرمندی گذاشت که بتواند به بهترین شکل ، آرامش را تصویر کند. نقاشان بسیاری آثار خود را به قصر فرستادند. 

 آن تابلو ها  ، تصاویری بودند از جنگل به هنگام غروب ، رودهای آرام ، کودکانی که در خاک می دویدند ، رنگین کمان در آسمان ، و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ. 

پادشاه تمام تابلو ها را بررسی کرد ، اما سرانجام فقط دو اثر را انتخاب کرد. 

اولی ، تصویر دریاچهء آرامی بود که کوههای عظیم و آسمان آبی  را در خود منعکس کرده بود. در جای جایش می شد ابرهای کوچک و سفید را دید ، و اگر دقیق نگاه می کردند  ، در گوشه ء چپ دریاچه ، خانه ء کوچکی قرار داشت  ، پنجره اش باز بود ، دود از دودکش آن بر می خواست ، که نشان می داد شام گرم و نرمی آماده است. 

تصویر دوم هم کوهها را نمایش می داد . اما کوهها ناهموار بود ، قله ها تیز و دندانه ای بود. آسمان بالای کوهها بطور بیرحمانه ای  تاریک بود ، و ابرها آبستن آذرخش ، تگرگ و باران سیل آسا بود. 

این تابلو هیچ با تابلو های دیگری که  برای مسابقه فرستاده بودند ، هماهنگی نداشت. اما وقتی آدم با دقت به تابلو نگاه می کرد ، در بریدگی صخره ای شوم ، جوجه پرنده ای را می دید . آنجا ، در میان غرش وحشیانه ء طوفان ، جوجه ء گنجشکی ، آرام نشسته بود. 

پادشاه درباریان را جمع کرد و اعلام کرد که برنده ء جایزه ء بهترین تصویر آرامش ، تابلو دوم است.بعد توضیح داد : 

" آرامش آن چیزی نیست که در مکانی بی سر و صدا ، بی مشکل ، بی کار سخت یافت می شود ، چیزی است که می گذارد در میان شرایط  سخت ، آرامش در قلب ما حفظ شود.این تنها معنای حقیقی آرامش است."

_{تو همیشه بهترینی، ولی من فراموش میکنم که تو تنها تکیه گاهی...
با این که میدونم فقط به تو میشه اعتماد کرد، به دنیا اعتماد میکنم...
با این که میدونم تویی که تو سختی هام به دادم میرسی، اول از مخلوقت کمک میخوام...
خدایا منو به خاطر همه ی این گستاخی ها ببخش...}

ای

 سر چشمه ی

 محبت ای عشق واقعی

 چگونه ستایشت کنم در حالی

که قلبت از محبت بی نیاز است چگونه

ببوسمت وقتی که عشقت در وجودم جاری میشود

 بگزار نامت را تکرار کنم نامت زیباست دلنشین است

چه داشته ای که اینگونه مرا تلسم کرده ای من اینگونه نبودم

 تو عشق را با من آشنا کردی  تو هوای دلم را با طراوت کردی زمانی

 که با تو هستم به آسمان به بیکران برواز میکنم پس بدان دوستت دارم گرچه  پایان راه را

نمیدانم........